Nou gewoon, je weet wel... dingen enzo...

Feniks
De feniks (soms: phoenix) is een fabeldier uit de Griekse mythologie. De Grieken geloofden dat de feniks in staat was steeds weer opnieuw uit zijn eigen as herboren te worden. Hij zal dan bovenin een boom van kruiden een nest maken en daarin verbranden. Door de geur van de kruiden zal hij opnieuw geboren worden. Ook schreef de Latijnse dichter Ovidius in een gedicht dat de Assyriërs de vogel feniks noemen. Hij zou geen zaden en grassen eten, maar het sap van sappige kruiden gebruiken als levensmiddel. Na vijfhonderd jaar geleefd te hebben zou de feniks hoog in een palmboom een nest van schors, kruiden en mirre maken. Als hij erin zat vloog het in brand. De geur van de kruiden nemen de ziel van de oude feniks mee. Het lichaam verbrandt en er komt een kleine feniks uit. Hierin nam de oude ziel weer plaats om weer 500 jaar te leven. Voordat hij door de Grieken werd teruggehaald, verscheen de feniks, de goddelijke vogel, voor het eerst in Egypte; het is een grijsachtige reiger, een dier, dat verbonden was aan de seizoenen en getijden van het water van de Nijl. De Egyptenaren dachten dat hij zichzelf voortplantte om mee te doen aan de feesten van de wedergeboorte van de natuur. Het christelijk geloof zag in de feniks het symbool van de herrijzenis. Twee Europese, en tenminste één Aziatische Ridderorden van de Feniks, werden naar dit fabeldier genoemd. Albus Perkamentus, een personage uit de Harry Potter-boekenserie heeft een feniks genaamd Felix. In de boeken speelt Felix een belangrijke rol.
Bron: Wikipedia

FeniksDer Naturen Bloeme (boek 3):
Fenix, als ons seit Isidorus, Jacob, Solijn, Ambrosius, es .i. voghel sekerlike tote Arabia int rike. Dese n'hevet gheen ghenoot, ende na den aren es hi groot. .ccc. ende viertech jaer pleghet hi te levene, overwaer. Ghehovet, gehalset es hi mede, sere scone, na des paus sede. Sijn hals jofti guldijn ware, met purperen plumen harentare. Sijn start gheleu blau mede met rooden vederen van groter sconede. Alse fenixe d'oude gaet an so kieset hi enen sconen boem dan, hoghe staende up ene fonteine, die scone staet ende dore reine. Enen nest maket hi inder gebare alse inder vormen van enen outare. Van wieroec bomen ende van merren ende van caneelen ende van verren van desen telghen maket hi sijn nest. Entie rieken alre best alse die sonne heete scijnt. So waiet hi danne, ende pijnt dat hi also ontsteket dat hout, dat soete roke ghevet menechfout. Dant valt hi selve int soete vier ende wert te asschen, dus lesemen hier. In harde corter tijt dar naer werdet .i. worem in d'asschen daer die cortelike te vogle diet. Dus werdet fenix verniet. ... Bron: http://www.xs4all.nl/~adcs/NatBl/fabel/feniks.html		De feniks, zoals ons zegt Isidorus, Jacob (van Vitry), Solinus, Ambrosius, is een vogel, dat staat vast, in het rijk van Arabië. Zonder gelijke, er is er maar één, en hij is zo groot als de arend. Driehonderd en veertig jaar leeft hij meestal, werkelijk waar. Zijn kop en zijn hals zijn ook heel mooi, zoals die van een pauw. Zijn hals alsof die van goud was, met purperen pluimen hier en daar. Zijn staart is geel en blauw ook met rode veren van grote schoonheid. Als de feniks oud gaat worden dan kiest hij een mooie boom uit, die hoog is en staat bij een bron, mooi gelegen en heel rein. Een nest maakt hij op zo'n manier dat het de vorm van een altaar heeft. Van wierook- en van mirrebomen en van kaneel, van ver gehaald, van dit soort takjes maakt hij z'n nest. En die ruiken het allerbest als de zon staat te branden. Dan wiekt hij, en spant zich in om het hout te doen ontsteken, dat zeer veel zoete rook af geeft. En dan valt hij zelf in 't zoete vuur en vergaat tot as, zo lezen we hier. Heel korte tijd daarna ontstaat daar een worm in de as die weldra tot vogel uitgroeit. Zo wordt de feniks vernieuwd.